ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ

Ψάχνοντας να βρω κάτι ενδιαφέρον στην τηλεόραση για να περάσει η ώρα πριν πάω για ύπνο, σταμάτησα σε ένα γερμανικό σταθμό, που έπαιζε αμερικανική ταινία, της οποίας ο τίτλος μου διαφεύγει:

Ο συγγραφέας γιός ενός Αμερικανού εισαγγελέα και ο νεαρός οδοντίατρος, γιος διαζευγμένων Ελλήνων μεταναστών, είχαν συνάψει ερωτική σχέση και ζούσαν, ως ομόφυλο ζευγάρι, σε ιδιόκτητη μονοκατοικία, την οποία πρόσφατα είχαν αγοράσει από κοινού.

Προκειμένου να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με τους γονείς τους και για να γνωριστούν οι «συμπέθεροι»  μεταξύ τους, είχαν προσκαλέσει όλους να περάσουν τις γιορτές των Χριστουγέννων μαζί.

Ήρθαν, ο εισαγγελέας, πατέρας του συγγραφέα με τη σύζυγο του, ο Έλληνας πατέρας του οδοντιάτρου μόνος του και η διαζευγμένη μητέρα του με το νέο της φίλο, ένα Μουσουλμάνο από το Λίβανο.

Στο σπίτι όμως έμενε και μια νεαρή γυναίκα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Δεδομένου ότι επρόκειτο για κωμωδία, οι περισσότερες ατάκες και οι διάλογοι προκαλούσαν θυμηδία.

Ενώ η μητέρα του συγγραφέα και ο πατέρας του οδοντιάτρου προσπαθούσαν να κρατήσουν μια φυσιολογική, εορταστική ατμόσφαιρα, ο εισαγγελέας έκανε συνεχώς παρατηρήσεις στο γιό του, σαν δήθεν  νομικές παρατηρήσεις, ενώ στην ουσία ήθελε να καμουφλάρει τη διαφωνία του για τον ομόφυλο συζυγικό δεσμό. Η μητέρα του οδοντιάτρου από την άλλη γινόταν γελοία με τα σαλιαρίσματα και τις ερωτοτροπίες με τον Λιβανέζο και φαινόταν να μη την ενδιαφέρει κάτι άλλο…

Η έγκυος κοπέλα, στις ερωτήσεις ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού, απαντούσε ότι δεν τον γνωρίζει γιατί είχε αποταθεί σε τράπεζα σπέρματος.

Ο συγγραφέας είχε φτάσει σχεδόν σε απόγνωση από τις παρατηρήσεις του πατέρα του, τι λάθος ήταν να αγοράσουν το σπίτι από κοινού και τι θα γίνει άμα χωρίσουν; Θα πρέπει ν υπογράψουν μια σύμβαση που θα ορίζει το ποσοστό ιδιοκτησίας του καθένα. Και σαν να μην έφτανε αυτό τον επέπληττε που μάζεψαν μια ξένη, ετοιμόγεννη γυναίκα κι αν γνωρίζουν τι ευθύνες επωμίζονται και πιθανά έξοδα…

Τη συζήτηση άκουσε άθελα του ο νεαρός οδοντίατρος και επενέβη λέγοντας: «η γυναίκα δεν είναι ξένη, είναι η μητέρα του παιδιού μας». Άναυδος μεν ο εισαγγελέας, χωρίς να καμφθεί όμως το νομικό του μένος, προσπαθούσε να μάθει ποιος από τους δύο είναι ο βιολογικός πατέρας και ποιος θα διεκδικήσει την πατρότητα. Όταν άκουσε ότι «και οι δύο», απάντησε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο νομικά αλλά και βιολογικά ανυπόστατο… Ακόμη και εάν ένωσαν το σπέρμα τους, μόνο ένα σπερματοζωάριο, από ένα πατέρα γονιμοποίησε το ωάριο της κοπέλας, κάτι που με ανάλυση DNA ταυτοποιείται και καθορίζεται έτσι ο βιολογικός, που συγχρόνως θα είναι  και ο νομικά επίσημος πατέρας του παιδιού.

Το κομφούζιο που ακολούθησε είχε έντονη συναισθηματική αντίδραση από τους δύο άνδρες και τη νεαρή επίτοκο μητέρα, που εν τω μεταξύ είχε μπει κι αυτή στη συζήτηση. Μετά από κωμικοτραγικές σκηνές, με θυμό, απόγνωση υποβοηθούμενη από πολύ αλκοόλ, παρεξηγήσεις και φυγή μέσα στη νύχτα και τα χιόνια, τα νομικά προβλήματα δεν λύθηκαν.  Με την πρόωρη γέννηση του παιδιού, έκλεισε μεν η ταινία με  αμερικανικό happy end, ο προβληματισμός όμως παρέμεινε, για να τον μεταφέρει ο κύριος Στέφανος Κασσελάκης προς επίλυση στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα…!

Ο κύριος Κασσελάκης, αμερικανοτραφής Έλληνας επιχειρηματίας, ήρθε στην Ελλάδα συνοδευόμενος από τον Αμερικανό, υγειονομικό σύντροφό του, όπου εκλέχτηκε αρχηγός κόμματος και έγινε πολιτικό πρόσωπο.

Σε αλλεπάλληλες δημόσιες δηλώσεις, φρόντιζε να προβάλει την ομόφυλη σχέση του και να επαναλαμβάνει τις απόψεις του για γάμο και τεκνοθεσία σε ομόφυλά ζευγάρια και την ανάγκη σχετικής νομοθετικής ρύθμισης. Προχώρησε μάλιστα πάρα πέρα και περιέγραψε, ότι εκείνος και ο σύντροφός του θα ήθελαν να αποκτήσουν από ένα αγόρι, ο καθένας, με παρένθετη μητέρα. Στη συνέχεια έφυγαν πάλι στην Αμερική, όπου παντρεύτηκαν και γύρισαν ως σύζυγοι.

Η ανέτοιμη και κατά βάση συντηρητική και βαθιά θρησκευόμενη Ελληνική κοινωνία, παρακολουθεί τα τεκτενόμενα με ανάμεικτα αισθήματα και δυσπιστία. Η κυβέρνηση, αντιμετωπίζει την πρόκληση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και την κοινωνία και πιέζεται για να δώσει λύση.

Πρέπει να νομοθετήσει ειδικά, ή το σύνταγμα και η κείμενη νομοθεσία αρκούν, ώστε να καλύψουν το θέμα;

Δεν είμαι νομικός και δεν μπορώ να δω τις νομικές προεκτάσεις. Ως μέλος όμως της κοινωνίας, πατέρας, σύζυγος και παππούς, αλλά και εκ της φύσεως του επαγγέλματος που ασκούσα, μπορώ να κάνω κάποιες σκέψεις:

Μέχρι πρότινος, στη νεότερη Ελλάδα η ομοφυλοφιλία θεωρείτο αρώστια, διαστροφή, αμαρτία, κοινωνικά απαράδεκτη και νομικά κολάσιμη. Οι καιροί άλλαξαν, ήθη, έθιμα και συνήθειες άλλων λαών πέρασαν και στην Ελληνική καθημερινότητα, αλλά η νοοτροπία δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα και αργεί να αλλάξει. Χρειάζεται χρόνος, ενημέρωση και διαφώτιση, όχι, σώνει και καλά, νομοθετική  ρύθμιση!

Από την άλλη πλευρά, ο γάμος ήταν πάντα στην Ελλάδα συνυφασμένος με τη θρησκευτική τελετουργία. Πριν λίγα χρόνια αναγνωρίστηκε ο πολιτικός γάμος και στη χώρα μας. Προηγουμένως, γάμοι πολιτικοί ή θρησκευτικοί από άλλα δόγματα, θεωρούνταν ανυπόστατοι και τα παιδιά… νόθα… Γνωρίζω τέτοιες περιπτώσεις από το στενό περιβάλλον μου.

Παρόλο που ο θεσμός του γάμου, με τα τόσα διαζύγια που τον διαδέχονται, τείνει να εκλείψει, ο Έλληνας αδυνατεί να κατανοήσει, ότι δυο άνδρες ή δύο γυναίκες μπορούν να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου. Επειδή όμως σε μια ελεύθερη και ευνομούμενη χώρα δεν γίνεται να επιβάλλεται σε κάποιον με ποιόν ή με ποια μπορούν ή δεν μπορούν να  περάσουν τη ζωή τους, ο νομοθέτης θέσπισε το «σύμφωνο συμβίωσης». Ουσιαστικά πρόκειται, αν αφαιρέσουμε κάποιες ασήμαντες νομικές παρεκκλίσεις, σαν πολιτικό γάμο, με τον οποίο μπορούν να ενωθούν με όλα τα αστικά δικαιώματα και ομόφυλα ζευγάρια. Εάν απαιτούν όμως θρησκευτικό γάμο σε εκκλησία «με παπά και κουμπάρο», αυτό δεν ρυθμίζεται με νομοθετική διάταξη, αλλά συμφωνείται με το ιερατείο της εκκλησίας (κάτι που είναι απίθανο να συμβεί, καθότι ο γάμος είναι καθορισμένο μυστήριο, χωρίς παραλλαγές… ). Άρα νομοθεσία υπάρχει, ψηφισμένη μάλιστα  με ευρύτατη πλειοψηφία στη Βουλή των Ελλήνων!

Το μεγάλο πρόβλημα όμως ήταν είναι και θα είναι η τεκνοθεσία, κάτι που αντιμετωπίζουν και ετερόφυλα ζευγάρια με αδυναμία τεκνοποίησης.

Για οποιουδήποτε είδους τεκνοποίηση, παρέμβαση γυναίκας είναι απαραίτητη, ακόμη και εάν το ωάριο προέρχεται από τράπεζα, όπως και το σπερματοζωάριο. Η κύηση σε γυναικείο σώμα δεν μπορεί να παρακαμφθεί…!

Το παιδί όμως δεν είναι εμπόρευμα και θα πρέπει να παρθούν μέτρα για να μη γίνει! Αυτό έχει λάβει ακριβώς υπόψη ο νομοθέτης κι έτσι στις περισσότερες χώρες απαγορεύεται η μεσολάβηση παρένθετης μητέρας. Στην Ελλάδα επιτρέπεται μόνο κάτω από αυστηρές προϋποθέσεις, αποκλείοντας την αμοιβή. Δηλαδή επιτρέπεται μόνο σε περίπτωση που το ωάριο της μητέρας γονιμοποιηθεί από το σπέρμα του πατέρα, εξωσωματικά, στο εργαστήριο και εμφυτευτεί στη μήτρα της εθελόντριας παρένθετης μητέρας (συνήθως κάποιο συγγενικό πρόσωπο). Απαγορεύεται όμως η  περίπτωση, δότρια του ωαρίου να είναι η ίδια, η παρένθετη μητέρα, εκτός εάν πρόκειται για εξωσωματική για δική της τεκνοποίηση, οπότε δεν είναι πλέον παρένθετη, αλλά βιολογική μητέρα.

Βέβαια εξαρτάται γιατί θέλεις παιδί: Εάν το θέλεις για διαιώνιση του είδους με τα δικά σου γονίδια, τότε μόνο με την παρέμβαση γυναίκας θα μπορέσεις ως άνδρας να γίνεις πατέρας.

Εάν θέλεις το παιδί για να ικανοποιήσεις το πατρικό ή το μητρικό ένστικτο και επειδή γενικά αγαπάς τα παιδιά, υπάρχει και η δυνατότητα υιοθεσίας παιδιού που στερείται οικογένειας, οπότε συνδυάζεις το γονικό φίλτρο με αγαθοεργία και κοινωνική προσφορά. Ήδη από το 1946 επιτρέπεται η υιοθεσία και σε ανύπαντρα άτομα και μονογονεϊκές οικογένειες, οπότε θα μπορούσαν  μοναχικοί ομοφυλόφιλοι ή ζευγάρια ομοφύλων να γίνουν θετοί γονείς, χωρίς να χρειαστεί ειδική νομοθετική ρύθμιση. Δεδομένου ότι ο αντιρατσιστικός νόμος απαγορεύει διακρίσεις, λόγω φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, εφόσον δεν συντρέχουν άλλοι λόγοι για άρνηση υιοθεσίας.

Εάν θέλεις όμως το παιδί εγωιστικά σαν τρόπαιο, για να εξασφαλίσεις τα γηρατειά σου ή για «παιδί συντροφιάς» ‘όπως το σκυλάκι, τη γατούλα και το παπγαλάκι, τότε θα είναι εγκληματικό εάν σου παρέχουν την οποιαδήποτε διευκόλυνση για να γίνεις γονέας!

Γενικά η ισχύουσα νομοθεσία της χώρας μας καλύπτει όλα τα  θέματα που σχετίζονται με συμβίωση, γάμο και τεκνοθεσία για όλους. Δεν συντρέχει κανένας λόγος να γίνουν ειδικές διατάξεις για ομόφυλα ζευγάρια, γιατί τότε θα υπήρχε ξεχωριστή μεταχείριση και διάκριση, δηλαδή ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ!

Αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει ούτε ο κύριος Κασσελάκης!!!

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης