ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΩ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΝ;

Διάφορα θέματα γίνονται κατά καιρούς… «καυτά» σε τέτοιο σημείο, που συγγενείς και φίλοι σε αποτρέπουν να τα αγγίξεις…

Είναι αυτό που λέμε: «μη θίγεις τα κακώς κείμενα», που στην ουσία μας μετατρέπει σε πειθήνια όργανα και άβουλους συνοδοιπόρους.

Επειδή ουδέποτε συμβιβάστηκα με τέτοιους όρους, «κάηκα» μεν αρκετές φορές, διατήρησα όμως την ανεξαρτησία μου!

Σήμερα πρόκειται για τον κονιορτό, που σηκώνει η λέξη «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ». Ναι πρόκειται μόνο και μόνο για μια λέξη, εμείς οι Έλληνες τα έχουμε με τις λέξεις και αυτό είναι ένας από τους λόγους που έχουμε τόσο πλούσιο λεξιλόγιο, ασχέτως αν δεν μας φτάνει πιά και δανειζόμαστε ξένους όρους…

Σύμφωνα με ετυμολογικά και ερμηνευτικά λεξικά, η λέξη αξιολόγηση σημαίνει: «η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του αξιολογώ: το να εντοπίσει κάποιος τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία κάποιου ή κάτι και να κρίνει με βάση αυτά τα στοιχεία την επίδοση, την αποτελεσματικότητα ή την αξία του, ειδικά σε σύγκριση με άλλους ανθρώπους ή άλλα πράγματα».

Είναι κάτι δηλαδή που ανέκαθεν κάναμε, εξακολουθούμε να κάνουμε και είναι αδύνατο να διανοηθούμε ότι θα σταματήσουμε να κάνουμε στην καθημερινή μας ζωή, ασχέτως αν το ονομάζουμε «διαλογή», «προτίμηση», «διαχωρισμό», «γούστο», «όρεξη» και πολλά άλλα…

Αξιολογούμε την τροφή μας, το ντύσιμό μας, το είδωλο μας στον καθρέφτη, τη συμπεριφορά του συντρόφου μας και των παιδιών μας, την ποιότητα των προϊόντων στην αγορά, από ποιο κατάστημα θα κάνουμε τις αγορές μας και σε ποιο όχι, με ποιο πλοίο θα ταξιδέψουμε, σε ποιο γιατρό, κομμωτή, δικηγόρο και γυμναστήριο θα πάμε, ποιους φίλους εμπιστευόμαστε και θα καλέσουμε ή θα πάμε σε προσκλήσεις τους, ποιους πολιτικούς και άλλους αιρετούς θα ψηφίσουμε, σε ποιο σχολείο θα πάμε τα παιδιά μας, σε ποιο καθαριστήριο θα εμπιστευτούμε τα ρούχα μας, σε ποιο πάροχο θα εμπιστευτούμε το κινητό μας, το ρεύμα και το γκάζι, ποια εταιρεία ταξί θα καλέσουμε, σε ποιον θα πούμε καλημέρα και ποιον θα βρίσουμε, σε ποιον θα καταλογίσουμε τις ευθύνες για τα δικά μας λάθη, ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε στην πορεία μας και άλλα μύρια, χωρίς τα οποία δεν νοείται η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου…!

Άρα η αξιολόγηση είναι κάτι φυσιολογικό και αναπόφευκτο! Γιατί λοιπόν αντιδρούμε μέχρι των άκρων, όταν κι εμείς πρόκειται ν αξιολογηθούμε;

Αφού εμείς αξιολογούμε τον μπακάλη, τον μανάβη, το γιατρό και τον δικηγόρο, γιατί το κράτος να μην αξιολογήσει τους υπαλλήλους του, ο εργοδότης τους εργαζόμενους και ο καπετάνιος το πλήρωμα, που μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι ή συγγενείς μας και φίλοι μας; Γιατί εκεί δεν πρέπει να γίνεται αξιολόγηση; Πως θα γίνει ο διαχωρισμός ανάμεσα σε κατάλληλους και ακατάλληλους, σε χρήσιμους και άχρηστους, καλούς και επικίνδυνους, εργατικούς και τεμπέληδες;

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, ώστε με κακώς εννοούμενη συνδικαλιστική προστασία και κομματική εκμετάλλευση, να μη προκύψει χάος και καταστροφή…

Ακόμη κι εάν η αξιολόγηση αποβεί εις βάρος μας, χάσουμε τη δουλειά μας και με τα νόμιμα μέσα δεν δικαιωθούμε, εξακολουθούμε να είμαστε μέλη του κοινωνικού μας περίγυρου, για την προστασία του οποίου έχουμε την υποχρέωση να δεχτούμε την αξιολόγηση, που σε τελευταία ανάλυση θα μας προστατεύσει όλους, στο κράτος δικαίου και στη δημοκρατική συνείδηση που θέλουμε και υποστηρίζουμε!

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης