ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Ευαισθητοποιημένος ακόμη από τον αγώνα που έδωσα πριν χρόνια, με άλλους συμπολίτες μας, για την υγιεινή διαχείριση των υγρών αποβλήτων (βιολογικός Χώρας), παρακολουθώ αποσβολωμένος και με μεγάλη αγωνία τα τεκτενόμενα γύρω από το πολύπαθο ζήτημα της διαχείρισης των σταθερών αποβλήτων, όχι μόνο στο νησί μας, αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα μας.

Σε άλλες χώρες, από μάστιγα έχει μετατραπεί σε πηγή πλούτου και εξασφάλισης ενέργειας και πρώτων υλών, από ανακύκλωση και καύση!

Στην Άνδρο έχει καταλήξει σε θέμα διχασμού, ρύπανσης και διεθνούς διασυρμού…

Στην Ελβετία, τη χώρα που ζω μόνιμα, τα σκουπίδια είναι τόσο χρήσιμα και περιζήτητα, που επειδή δεν φτάνουν, λόγω ανακύκλωσης και εκπαίδευσης των κατοίκων σε μη σπατάλη πρώτων υλών, για την καύση από την οποία θερμαίνονται και τροφοδοτούνται οι πόλεις με ζεστό νερό, αναγκάζονται να πλhρώνουν και να εισάγουν σκουπίδια από γειτονικές χώρες.

Τελικά είναι θέμα παιδείας; Σίγουρα, ναι:

Την εποχή που ήμουν νέος, δηλαδή πριν 7 με 8 δεκαετίες, που η Άνδρος είχε σχεδόν διπλάσιους κατοίκους από ότι τώρα, δεν υπήρχε ούτε θέμα αποκομιδής απορριμμάτων, ούτε προβληματισμός για την εξουδετέρωσή τους, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν υπήρχαν… απορρίματα…

Στα χωριά, το φαγητό δεν περίσσευε και αν περίσσευε, με τα αποφάγια τάιζαν το χοίρο και τις κότες. Ότι καίγονταν το χρησιμοποιούσαν για προσάναμμα και τη φωτιά της κουζίνας. Τα λιγοστά μπουκάλια και τα κουτιά από τις κονσέρβες ήταν πολύτιμα αντικείμενα που φυλαγόντουσαν για συνεχή χρήση σε διάφορες ανάγκες του σπιτιού και της εργασίας.

Στη Χώρα, στα μαγαζιά δεν υπήρχαν συσκευασίες, όλα ήταν χύμα, ακόμη και το λάδι, το φωτιστικό πετρέλαιο, η ζάχαρη, το αλεύρι, το τυρί και οι… σαρδέλες… Ακόμη και τις τενεκεδένιες κονσέρβες (δεν υπήρχαν τότε πλαστικά), τις πηγαίναμε στον μακαρίτη Αριστοτέλη Διαπούλη, για να μας φτιάξει τρόμπες του φλιτ (ψεκασμό εντομοκτόνου) ή μυλαράκια, που καρφώναμε σ ένα κομμάτι ξύλο και παίζαμε ότι είμαστε αυτοκίνητα ή αεροπλάνα. Τα μόνα απορρίμματα ήταν οι χρησιμοποιημένες εφημερίδες αντί χαρτί τουαλέτας, για να μη φράξει η αποχέτευση…

Για τα ελάχιστα αυτά σκουπίδια περνούσε που και που ο συμπαθής Τζίόκας με το γαϊδουράκι του και βοηθό τον γιό του, με τα ιδιόμορφα άσπρα μαλλιά και τα γαλανά μάτια. Στο γαϊδουράκι είχε δύο καφάσια, στα οποία έριχνε τα λιγοστά σκουπίδια ανοιχτά, χωρίς πλαστική σακούλα ή άλλο, που δεν υπήρχαν τότε και τα πήγαινε πίσω από το λιμάνι, όπου και τα έκαιγε…

Βέβαια οι καιροί άλλαξαν τώρα. Η ευμάρεια μας έκανε σπάταλους και ανεύθυνους. Το φαγητό, αν και έχουμε ηλεκτρικά ψυγεία, την άλλη μέρα το πετάμε. Όλα είναι συσκευασμένα σε φανταχτερές και πανάκριβες συσκευασίες, τις οποίες επίσης πετάμε χωρίς καν να σκεφτούμε αν θα μπορούσαμε να τις χρησιμοποιήσουμε σε κάτι ή να τις τοποθετήσουμε για ανακύκλωση… Πετάμε τα πάντα, ακόμη και χρήσιμα πράγματα, επειδή τα βαρεθήκαμε ή επικίνδυνες ουσίες, από απερισκεψία. Ο όγκος των σκουπιδιών, παρά τη δραματική μείωση των κατοίκων, είναι τόσο μεγάλος, που είναι αδύνατο να ενταφιαστεί σε χώρους υγειονομικής ταφής και από την ηθελημένη ή αθέλητη καύση τους, προκύπτει ενόχληση και μεγάλος κίνδυνος για την υγεία των περιοίκων.

Αναστάτωση, αναβρασμός και αναζήτηση υπεύθυνων. Ποιος φταίει; Εμείς; Όχι βέβαια, ο δήμαρχος!

Μα μόλις έχει αναλάβει, που να προλάβει; Όχι αυτός, ο παλιός και ο παλιός του παλιού, τον παλιό, ω παλιέ…

Ψυχραιμία! Σκεφτείτε ψύχραιμα και λογικά. Πριν σταυρώσετε τον οποιονδήποτε, αναλογιστείτε τις δικές σας ευθύνες και δώστε χείρα βοηθείας για να βρεθεί λύση!

Καιρός να πάει το καθετί στη θέση του. Τόσο τα ζωντανά, όσο και τα άψυχα σκουπίδια!

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης