Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΝΑΕΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ

Η χώρα μας έχει πολλές ιδιαιτερότητες, όχι όλες με θετικό πρόσημο…

Μία από αυτές είναι η περίεργη σχέση των Ελλήνων με την πραγματικότητα, δηλαδή με την αλήθεια.

Δεν δέχονται να πουν τα πράγματα με το όνομά τους και αρνούνται να δεχτούν ως υπαρκτό, κάτι που δεν τους αρέσει ή τους τρομάζει. Ο ευφημισμός γίνεται συνήθεια και έξοδος διαφυγής. Αυτός που τολμάει να πει την αλήθεια, «λιθοβολείται»!

Αυτή η παραδοξότητα επιβεβαιώνεται από το πρόσφατο παράδειγμα δύο επιφανών ιατρών από δύο διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις, που προσπαθούσαν να εξηγήσουν την πραγματικότητα με τα ίδια λόγια και προκάλεσαν κατακραυγή και λεκτικό λιντσάρισμα. Όχι μόνο από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, αλλά και από σημαντική μερίδα της κοινωνίας.

Συνήθως ο ασθενής δεν μαθαίνει πρώτος, όπως έχει το αναφαίρετο δικαίωμα, μια κακή διάγνωση. Ο ιατρός, υποκύπτοντας συχνά σε έναν άγραφο κανόνα, παρακάμπτει το ιατρικό απόρρητο και αντί να ενημερώσει τον ίδιο τον ασθενή, ενημερώνει τους συγγενείς με ψιθύρους και κρυφολογώντας ιδιαιτέρως, στους διαδρόμους του νοσοκομείου ή στο γραφείο του, χωρίς την άδεια του ασθενούς.

Στο άκουσμα της διάγνωσης καρκίνος, οι συγγενείς πανικοβάλλονται, δεν θέλουν να το πιστέψουν και τελικά αρχίζουν να ζητούν να μάθουν τι μπορούν να κάνουν για να σώσουν τον άνθρωπό τους. Είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα, να χρεωθούν, να πουλήσουν ότι έχουν και δεν έχουν, να πάνε στα καλύτερα νοσοκομεία και τους καλύτερους γιατρούς του κόσμου, στην Αμερική, την Αγγλία, την Κούβα, τη Σουηδία, ακόμη και στο Φεγγάρι. Εκεί είναι που κάποιοι επίορκοι βρίσκουν την ευκαιρία και αρχίζουν τις δοσοληψίες και την αφαίμαξη…

Η πραγματικότητα όμως με τον καρκίνο, παρά τη συνεχιζόμενη έρευνα και πολλά θετικά επιτεύγματα, εξακολουθεί να είναι ζοφερή, με πολλή μεγάλη θνητότητα.

Δυστυχώς, πολλές μορφές καρκίνου, ανάλογα με το στάδιο της αρρώστιας, έχουν πολύ κακή πρόγνωση και δεν μπορεί να αποφευχθεί το μοιραίο. Υπάρχουν πολλά αντικαρκινικά φάρμακα, που σε ορισμένες περιπτώσεις θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Αυτά τα φάρμακα, εκτός του ότι είναι πανάκριβα, έχουν και πολύ δυσάρεστες παρενέργειες, που τα καθιστούν επικίνδυνα. Είναι δηλαδή περιττά σε αυτές τις μη θεραπεύσιμες και μη αναστρέψιμες περιπτώσεις και δεν πρέπει να χορηγούνται, γιατί επιβαρύνουν τον ασθενή, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα!

Ο γιατρός που θα τολμήσει να πει αυτή την αλήθεια και να διακόψει την λάθος αγωγή, θα θεωρηθεί αμέσως, «κακός γιατρός», «ανάλγητος» και «πουλημένος». Θα πάνε σε άλλο καλύτερο γιατρό («μαγαλογιατρό») και εάν είναι σε νοσοκομείο του ΕΣΥ, θα πάνε σε ιδιωτικό, όπου κάνουν ότι τους ζητήσουν και θα τους χαδεύουν τα αυτιά με φρούδες υποσχέσεις…

Αντί λοιπόν να επικεντρωθεί ο ένας εκ των ιατρών του παραδείγματος, κ. Πνευματικός, στο δυσβάσταχτο κόστος αυτών των φαρμάκων, θα έπρεπε να τονίσει, ότι εκεί όπου τα φάρμακα αυτά αποκλείεται να ωφελήσουν  ενώ ενδέχεται να βλάψουν, καλό θα ήταν σε αυτούς τους ασθενείς να παρασχεθεί τέτοια αγωγή, που θα βελτιώσει την ποιότητα της ζωής που τους απομένει, πάντα στο πλαίσιο του ΕΣΥ.

Σε άλλες χώρες, όπου η προσωπικότητα του ανθρώπου δεν καταργείται στο κατώφλι του νοσοκομείου, ο ασθενής πληροφορείται (μόνο αυτός ο ίδιος αποκλειστικά) από το θεράποντα ιατρό και αποφασίζεται από κοινού, με πλήρη διαφάνεια, η θεραπευτική αγωγή που θα εφαρμοστεί. Μόνον εφόσον ο ασθενής το ζητήσει, μπορούν να ενημερωθούν από τον ιατρό και ορισμένα συγκεκριμένα πρόσωπα του στενού περιβάλλοντός του.

Στην περίπτωση που τα φάρμακα δεν μπορούν να θεραπεύσουν την ασθένεια, αλλά να την παρατείνουν για λίγο διάστημα, εφόσον ο ασθενής το επιθυμεί, προκειμένου να ρυθμίσει κάποιες υποχρεώσεις ή κάτι άλλο και αδιαφορεί για τις επώδυνες παρενέργειες, τότε συνεχίζονται τα φάρμακα για κάποιο διάστημα. Διαφορετικά, σταματάει η αντικαρκινική θεραπεία και επεμβαίνει η στη χώρα μας δυστυχώς παραγνωρισμένη Παρηγορητική Ιατρική, που εξασφαλίζει μια όσο το δυνατό καλή ποιότητα ζωής για τον υπόλοιπο χρόνο και μια αξιοπρεπή έξοδο!

«ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΦΥΓΕΙΝ ΑΔΥΝΑΤΟΝ»

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης