“ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΣΜΟΣ” ΚΑΙ ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ

Φαντάσου το δράμα, να είσαι γερασμένος Νάρκισσος, ερωτευμένος με τον εαυτό σου, να έχεις αποτύχει σε χίλια πράγματα που έχεις καταπιαστεί, να μην έχεις γίνει διάσημος σε κάτι, ούτε καν εκατομμυριούχος και να ξέρεις ότι ο βιολογικός σου κύκλος πλησιάζει την ολοκλήρωση:

Δεν το βάζεις όμως κάτω, δεν αλλάζεις, λες «ποτέ δεν είναι αργά, βρίσκεις ένα βράχο, γίνεσαι «Ροβινσόνας», μαζεύεις κάμποσους «Παρασκευάδες» και μηχανεύεσαι τρόπους για να επιβληθείς στους «ιθαγενείς»…

Πάλι δεν τα καταφέρνεις. Το νέο παλάτι, που και αυτή τη φορά έχτισες στην άμμο, καταρρέει. Είναι αδύνατο να παραδεχτείς ότι εσύ φταις και τα βάζεις με τους ντόπιους, εκτός από τους «Παρασκευάδες» σου: Τους καταλογίζεις οτιδήποτε λάθος έχεις εσύ κάνει και αφού τους στολίσεις με διάφορα κοσμητικά επίθετα και κάνεις μίαν αναφορά στον Μπερτολντ Μπρεχτ και τα φοιτητικά σου χρόνια, για να δείξεις πόσο μορφωμένος είσαι, τους αποκαλείς «ερασιτέχνες» σε οτιδήποτε επαγγελματικό και πολιτικό. Τους λες ότι η καταιγίδα τέλειωσε και τους καληνυχτίζεις.

Καλύτερα ερασιτέχνης επαγγελματίας, παρά ερασιτέχνης άνθρωπος και επαγγελματίας ψεύτης…

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης