ΨΥΧΟΡΑΜΜΑ

ΨΥΧΟΓΡΑΜΜΑ

Διαβάζω πολλά, απορώ και σκέφτομαι.

Κάπου μέσα σε όλα αυτά, διάβασα πρόσφατα κάτι σε ένα βιβλίο —

και δεν άντεξα στον πειρασμό να μη το μοιραστώ μαζί σας.

Γιατί μερικές σκέψεις, όσο απλές κι αν φαίνονται,

καθρεφτίζουν αλήθειες που όλοι κουβαλάμε.

Επαγγελματίες Ανικανοποίητοι

Υπάρχει μια ιδιαίτερη φυλή ανθρώπων ανάμεσά μας —

οι ανικανοποίητοι του τίποτα.

Εκείνοι που δεν χαίρονται με τίποτα,

δεν συγκινούνται από τίποτα,

και κυρίως — δεν εγκρίνουν τίποτα.

Αν τους δώσεις ήλιο, θα σου πουν πως καίει.

Αν βρέξει, θα παραπονεθούν για την υγρασία.

Αν κάνει ψύχρα, θα νοσταλγήσουν τον καύσωνα.

Κι αν τους πεις «καλημέρα», θα σκεφτούν πως κάτι θέλεις.

Είναι οι επαγγελματίες της γκρίνιας.

Μα αν τους κοιτάξεις προσεκτικά,

θα δεις πως το πρόβλημά τους δεν είναι ο κόσμος —

είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.

Γιατί πώς να αγαπήσεις οτιδήποτε γύρω σου,

όταν δεν έχεις συμφιλιωθεί με αυτό που κουβαλάς μέσα σου;

Μέσα στην αρνητικότητά τους

υπάρχει κάτι σχεδόν λυπηρά ανθρώπινο.

Πίσω από κάθε «τίποτα δεν μου αρέσει»

κρύβεται ένα «τίποτα δεν με γεμίζει».

Πίσω από το «κανείς δεν αξίζει»

κρύβεται το «ούτε εγώ δεν αξίζω αρκετά».

Η άρνησή τους να ενθουσιαστούν δεν είναι στάση ζωής·

είναι άμυνα.

Χτίζουν γύρω τους έναν τοίχο από ειρωνεία και μισόλογα —

κι έπειτα αναρωτιούνται γιατί νιώθουν μόνοι.

Η διαρκής δυσαρέσκεια

δεν είναι σημάδι ευφυΐας.

Είναι κόπωση ψυχής.

Είναι το αποτέλεσμα του να κοιτάς πάντα προς τα έξω,

ψάχνοντας στους άλλους

αυτό που λείπει από μέσα σου.

Ο κυνισμός δεν είναι δύναμη·

είναι τρόπος να αποφύγεις

την ευθύνη της ελπίδας.

Γιατί το να ελπίζεις,

να εκτιμάς κάτι — έστω και λίγο —

σε κάνει ευάλωτο.

Κι αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται ακριβώς αυτό.

Ίσως, λοιπόν, να μην χρειάζονται επίκριση,

αλλά οίκτο και κατανόηση.

Δεν είναι κακοί — είναι χαμένοι.

Μπερδεύουν την απογοήτευση με εξυπνάδα,

τη δυσφορία με ταυτότητα.

Κι ίσως χρειάζεται να τους θυμίσουμε

πως η ευτυχία δεν είναι προνόμιο των αφελών,

αλλά επιλογή των θαρραλέων.

Γιατί στο τέλος,

το να μη σου αρέσει τίποτα

σημαίνει απλώς πως έχεις πάψει να αισθάνεσαι…

να ελπίζεις.

Γι’ αυτό…

Μάθε να αντέχεις.

Μάθε να ελπίζεις.

Μάθε να αναγνωρίζεις.

Μάθε να δέχεσαι.

Γιατί στο τέλος,

αν πάψεις να το κάνεις,

δεν θα αναγνωρίζεις ούτε τον εαυτό σου.

Για την αντιγραφή

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης