“DIVIDE ET IMPERA” (ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ)

Όταν ο εγγονός μου ήταν μικρός κι έχανε σε κάποιο παιχνίδι, έκλαιγε γοερά με πραγματικά δάκρυα και αναφιλητά. Μετά την εφηβεία, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, έμαθε να κερδίζει και να χάνει με αξιοπρέπεια και να ελέγχει τα συναισθήματα του.

Αντίθετα, κάποιοι αδιόρθωτα εμμονικοί κύκλοι στην Άνδρο, παρά την προχωρημένη τους ηλικία, προφανώς δεν ολοκλήρωσαν ακόμη την περίοδο της εφηβείας και  «ινφαντιλίζουν» (σ.σ. «παιδιαρίζουν») απροκάλυπτα…

Διακατέχονται από την εμμονή, ότι προορισμός τους είναι να ηγεμονεύουν, πάση θυσία, της Άνδρου. Διάβασαν μερικές σελίδες από το βιβλίο «ο Ηγεμών» του στοχαστή Νικολό Μακιαβέλη, τυφλώθηκαν από τα πριγκηπικά μεγαλεία των Μεδίκων και των Σφόρτσα και ξεχνώντας ότι η φεουδαρχία στην Άνδρο τέλειωσε με την αποχώρηση των Φράγκων, θέλησαν να την επαναφέρουν  εμπνεόμενοι από τη τη γνωστή φράση του Μακιαβέλη: «διαίρει και βασίλευε», («divide et impera»)που ήταν το μόνο που κατάλαβαν από το βιβλίο του Ιταλού στοχαστή.

Επιστρατεύτηκε κάθε λογής διχαστικό μέσο, ακόμη και με τη σύμπραξη επικοινωνιολόγων και δημοσκόπων για να επιδοθούν σε «δολοφονία χαρακτήρων», διασυρμό υπολήψεων και διχαστικά κρεσέντα, που έδειξαν να πετυχαίνουν, με τη βοήθεια «διάφορων μηχανισμών», όπως είχε επισημάνει οικονομικός παράγοντας του νησιού, που δεν είναι πια μαζί μας.

«Κοντός ψαλμός Αλληλούια»: Στην πρόσφατη αναμέτρηση απέτυχε η διχαστική συνταγή του ηγεμόνα, νίκησε η δημοκρατία!

Τι δυστυχία, τι κλαυθμός, τι οργή; Δεν είναι δυνατό, μόνο 27 ψήφοι διαφορά, δηλαδή «μισό πούλμαν άνθρωποι» δεν γίνεται, εμείς είμαστε οι καλοί, αυτοί είναι οι κακοί! Νοθεία, εξαγορά, «παραβάν», καλποκλοπή, ενστάσεις, επανενστάσεις, δεν γίνεται: οι Στενιώτες φταίνε, οι Χωραϊτες, οι ετεροδημότες, οι εφοπλιστές που έδωσαν εισιτήρια. «Εμείς κάναμε έργα», «Εμείς δώσαμε δουλειές», «Αυτοί μας εμπόδιζαν μόνο». «Ξεγέλασαν τους ψηφοφόρους», «Πρέπει να ξαναγίνουν εκλογές», «Εμείς, Εμείς, Εμείς…!!!».

Οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί, οι άναρθρες κραυγές και οι διαμαρτυρίες δεν βοήθησαν. Οι άλλοι ορκίστηκαν επισήμως προχθές και αναλαμβάνουν οσονούπω τη δημοκρατική διοίκηση!

Οι τέως δεν πτοούνται. Εξακολουθούν τις διαμαρτυρίες και τη μακιαβελική συνταγή, με άλλα συστατικά. Τα ηλικιακά κριτήρια:

Η πρόσφατη κάλπη δεν επέφερε την αναμενόμενη ανανέωση, εκλέχθηκαν οι ίδιοι και οι ίδιοι στην άλλη παράταξη και ηλικιακά γεροντότεροι από τη  δική μας με ηλικιακό μέσον όρο 59,3 χρόνια, ενώ οι δικοί μας είναι πολύ νεότεροι με ηλικιακό μέσον όρο 50,3 χρόνια.

«Προφανέστατα λοιπόν η μία παράταξη που έχει μέσους όρους ηλικίας μικρότερους κατά 9 χρόνια στο Δήμο και 17,7 χρόνια στις Κοινότητες -παρά τις 27 ψήφους διαφοράς της ήττας της- έχει ηλικιακό και πολιτικό μέλλον μεγαλύτερο. Κάτι που είναι αυτονόητο».

Μια τέτοια λογική δεν επιδέχεται βέβαια σχολιασμού, μιλάει από μόνη της!

Δεν μπορεί όμως να περάσει ασχολίαστο το γεγονός, ότι στην απελπισία και την εμμονή τους διαπράττουν εγκληματικό ατόπημα στρέφοντας ουσιαστικά τα παιδιά κατά των γονέων και τους γονείς κατά των παιδιών και εγκληματούν χωρίς λόγο και αιτία, γιατί:

Ενώ στη στρατολόγηση στρατιωτών υπερισχύει το κριτήριο της νεαρής ηλικίας με τη μεγαλύτερη σωματική αντοχή, στην επιλογή των στρατηγών δεν ισχύει το ίδιο…

Σε όλες τις ηλικίες υπάρχουν διαμάντια, αλλά και πολύ κάρβουνο…

Η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο, ρινγκ του μποξ ή κλάμπινκ, όπου κυριαχούν οι νεότεροι, είναι μια αρένα ανταλλαγής ιδεών εμπειρίας και οραμάτων. Δεν μετράει ο όγκος του δικέφαλου, αλλά η ποιότητα του εγκέφαλου. Τα ηλικιακά όρια περιορίζουν τον δικέφαλο, αλλά όχι απαραιτήτως και τον εγκέφαλο…

Ανεξάρτητα από όλα αυτά είναι αυτονόητο, ότι το μέλλον ανήκει στην επερχόμενη νέα γενιά και όχι στην απερχόμενη των γερόντων. Είναι λοιπόν εξίσου αυτονόητο, ότι οι νέοι δικαιούνται να αντιπροσωπεύονται ουσιαστικά στα κέντρα λήψης αποφάσεων!

Από την άλλη μεριά δεν μπορούμε να στερήσουμε στους ηλικιωμένους, επειδή πλησιάζουν ή έχουν ξεπεράσει το προσδόκιμο ζωής, να εκπροσωπούνται από αιρετούς της δικής τους εμπιστοσύνης.

Είναι λοιπόν αδόκιμο να μέμφονται τον, όπως λένε επιτιμητικά, γερασμένο πληθυσμό της Άνδρου, που εξέλεξε, όπως δικαιούται, τους εκπροσώπους της αρεσκείας του. Το ίδιο θα μπορούσαν να έχουν κάνει και οι νέοι και αυτοί που νομίζουν ότι είναι νέοι, για να εκλέξουν τους δικούς τους αντιπροσώπους, εάν πήγαιναν να ψηφίσουν αντί να περιφέρονται στις παραλίες και τις καφετέριες σχολιάζοντας την κακοτυχία τους, που δεν τους υπολογίζουν…

Τελειώνοντας, μια μικρή ιστορία από προσωπικά μου βιώματα:

Την  εποχή που έμενα για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Κέρκυρα, ο κουρέας μου, ακραιφνής οπαδός του ΠΑΣΟΚ που μεσουρανούσε εκείνη την εποχή, υπερηφανευόταν και καυχιόταν, ότι ο γιός του ήταν μέλος του δεκαπενταμελούς στο σχολείο, διακατέχονταν από δημοκρατικά αισθήματα και πρωτοστατούσε στις καταλήψεις. Όταν μετά από περίπου πέντε χρόνια ξαναπήγα στην Κέρκυρα και τον επισκέφτηκα, ήταν στα μαύρα του τα χάλια, όχι επειδή γέρασε, αλλά επειδή ο γιός του ήταν ανεπάγγελτος, αυτοδιορισμένος συνδικαλιστής των τεμπέληδων και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τοπικό συνδυασμό. Νέος, δυνατός, ποδοσφαιριστής και γύρω στα 25. Θα τον θέλατε για δημοτικό σύμβουλο;

Βέβαια υπάρχει και ο 28χρονος δικηγόρος Γιώργος Μπάλλας, που εκλέχτηκε κοινοτικός σύμβουλος Χώρας, τον οποίο συγχαίρω και εύχομαι να μη μολυνθεί από τις διχαστικές τάσεις που τον περιβάλουν!

Οι γιορτές του χρόνου που τελειώνει και του νέου χρόνου που θα ανατείλει,  παραδοσιακά είναι γιορτές φιλίας και οικογενειακής θαλπωρής. θα μπορούσαν όμως να γίνουν και το εφαλτήριο για ένα νέο ξεκίνημα, χωρίς διαχωρισμούς, με συναίνεση, αλληλεγγύη και κοινωνική συνοχή! Εύχομαι η νέα διοίκηση να το καταφέρει και η παλιά να συνεργαστεί!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης