Τι να πω;

Χθες, τρεις φίλοι, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο και σε διαφορετικές περιπτώσεις, με ρωτούσαν, σαν να ήταν συνεννοημένοι, γιατί τον τελευταίο καιρό δεν γράφω τόσο συχνά για την Άνδρο.

Τους απάντησα ότι κάνω διακοπές στην Άνδρο, απολαμβάνω την Άνδρο και όλα της τα θέλγητρα και αποφεύγω να σχολιάζω τα κακώς κείμενα…

Εκτός αυτού, ότι είχα να πω το έχω γράψει, καλοπροαίρετα, με την ελπίδα να πιάσει τόπο!

Σήμερα, ένας άλλος φίλος στο ΝΟΑ, ενώ προφανώς έχει σχηματίσει γνώμη για την καλύτερη επιλογή των επερχόμενων δημοτικών εκλογών, προσπαθούσε να με βολιδοσκοπήσει για τις δικές μου επιλογές και όταν δεν το κατάφερε, άρχισε να μου εκθειάζει τη σημερινή κατάσταση, με γνώμονα την πολιτική προστασία…

Θυμήθηκα μια ιστορία από τα παιδικά μου χρόνια, την οποία θέλω να μοιραστώ μαζί σας για να δείτε τη διαφορά του τότε και του σήμερα:

Το 1953, έκλεισαν 100 χρόνια από το θάνατο του Θεόφιλου Καΐρη. Η τότε δημοτική αρχή, με δήμαρχο τον Γεώργιο Κονδύλη αποφάσισε να οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις για να αναδείξει το ιστορικό γεγονός. Πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής ορίστηκε ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, που ήταν τότε ο πατέρας μου. Είχαν οργανωθεί τα πάντα, ακόμη και τα γλυκά στο Γαλανό για το κέρασμα των επισήμων από την Αθήνα.

Από τις 9 έως 12 Αυγούστου 1953, το Ιόνιο τραντάχτηκε από καταστροφικούς σεισμούς, που προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές σε Ζάκυνθο, Ιθάκη και Κεφαλονιά και πολλά θύματα.

Οι ευαίσθητοι Ανδριώτες, παρά τις ετοιμασίες, τα έξοδα και τους κόπους, αποφάσισαν ότι δεν μπορούν εκείνοι να γιορτάζουν, όταν οι άλλοι πενθούν και μετράνε τα συντρίμμια των σπιτιών τους. Ανέβαλαν τους εορτασμούς για τον επόμενο χρόνο και έστειλαν, σε ένδειξη αλληλεγγύης, ένα συμβολικό ποσό στους σεισμόπληκτους συμπατριώτες μας.

Σήμερα, την ώρα που φλέγονταν όλη η Ελλάδα, στην Άνδρο τα πανηγύρια καλά κρατούσαν, με τους υποψήφιους ταγούς να σέρνουν το χορό και να αλληλοκατηγορούνται, χωρίς αιδώ και χωρίς μια υποτυπώδη εκεχειρία σε ένδειξη σεβασμού για τους άλλους που θρηνούσαν ζωές και υλικές καταστροφές.

Το δε χειρότερο, όταν η φωτιά μπήκε στο νησί μας, έγινε αντικείμενο προεκλογικής εκμετάλλευσης με ασύστολους φανφαρονισμούς και μακάβρια επικοινωνιακή εκμετάλλευση με σέλφις και άστοχες λεζάντες σε φωτογραφίες άτυχων τετράποδων που ψυχορραγούσαν και σε κείμενα, όπου από τους δεκάδες εθελοντές, πυροσβέστες, δασοπυροσβέστες, βρήκαν να αναφέρουν μόνο έναν ονομαστικά, που, τυχαία;, είναι αδελφός του νυν δημάρχου και προσέφερε φαγητά…

Πως έγινε αυτό; Σε διάστημα δύο γενεών Ανδριωτών, την τότε ευαισθησία, να διαδεχτεί μια τέτοια… αναισθησία;

Τι να πω λοιπόν, όταν η λογική ξεπερνά κάθε όριο και εισέρχεται στην ανοησία και στα πλαίσια της γελοιότητας και τι να γράψω;

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης