Αμείλικτο, αλλά αναπόφευκτο

Είναι νομοτέλεια, είναι αναμενόμενο και αναπόφευκτο! Όταν όμως συμβεί είμαστε απαρηγόρητοι και αναζητούμε αιτίες και ενόχους, κάποιος πρέπει να φταίει!

Ο θάνατος ενός προσφιλούς μας προσώπου, όποτε κι αν συμβεί, είναι τεράστιο πλήγμα, για το οποίο, συνήθως, δεν είμαστε σε θέση να δείξουμε την παραμικρή κατανόηση. Θρηνούμε εγωιστικά και έχουμε την απαίτηση ο θρήνος μας να γίνει σεβαστός ή καλύτερα, να τον συμμεριστούν όλοι!

Αυτή είναι η υποκειμενική αντιμετώπιση του θανάτου, την οποία δεν μπορούμε να την αλλάξουμε ούτε με λόγια συμπαράστασης, ούτε υπενθυμίζοντας το αμείλικτο πεπρωμένο, που δεν κάνει διακρίσεις. Κατ επέκταση δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε αυτόν που θρηνεί, για υπερβολές ή έλλειψη ρεαλισμού. Ιδιαίτερα δεν είναι δυνατό να αξιολογήσουμε αντικειμενικά,  κατηγορίες που στρέφονται κατά ιατρών, νοσηλευτικού προσωπικού και νοσηλευτικών ιδρυμάτων. Μπορεί να ευσταθούν, μπορεί όμως να είναι παντελώς ανυπόστατες. Όσο ιδανικές και να είναι οι συνθήκες περίθαλψης, που δεν είναι, δεν μπορεί να εμποδιστεί το μοιραίο, ειδικά σε μεγάλες ηλικίες και όταν υπάρχουν πολλαπλά  βαριά χρονίζοντα προβλήματα. Οι παλιοί λέγανε: « όταν σωθεί το λάδι στο καντήλι…».

Ο λόγος, για δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών σχετικά με την υγεία, τη νοσηλεία και την αποδημία υπερήλικα, πατέρα επώνυμου πολιτικού…

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι το νοσηλευτικό σύστημα στην Ελλάδα, αλλά και στις άλλες χώρες, νοσεί! Η έλλειψη ειδικευμένου και βοηθητικού προσωπικού είναι ο βασικότερος λόγος της αστοχίας του. Η αντιμετώπιση του προβλήματος είναι σύνθετη και προϋποθέτει συνεργασία πολλών τομέων, εκτός από την απαραίτητη πολιτική βούληση, που υποτίθεται ότι εκ πρωιμίου υπάρχει…

Όχι γρήγορα συμπεράσματα, όχι απερίσκεπτες καταδίκες. Κατανόηση και πνεύμα συνεργασίας βοηθάνε!

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης