“Βράχο βράχο τον καημό του”…

Ο επιλαχών «ηγεμονίσκος», αφού ξεπέρασε κάθε θεμιτό και αθέμιτο όριο, χωρίς να μπορέσει να μετριάσει την οργή του για την αποτυχία και την ανεπάρκειά του, τα έβαλε τώρα με την πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου, η οποία εκλέχθηκε τόσο και με τη δική του, όσο και με την ψήφο των άλλων συμβούλων της παράταξής του. Με αλαζονεία, αμετροέπεια, σεξισμό, αλλά και χωρίς συγκεκριμένο λόγο, της καταλογίζει, ψευδόμενος, αντιθεσμική, αντιδημοκρατική και μεροληπτική συμπεριφορά.

Έχω εκφράσει στο παρελθόν την άποψη, ότι σε μικρούς δήμους, όπως ο δικός μας, όπου τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου σχετίζονται μεταξύ τους με συγγένεια, γνωριμία και φιλία παιδιόθεν ή από το σχολείο και το στρατό, είναι γείτονες, συγχωριανοί ή συμπέθεροι και κουμπάροι, θα ήταν σκόπιμο και παραγωγικό, οι συνεδριάσεις να γίνονται χαλαρά, χωρίς αυστηρά γραφειοκρατικό πλαίσιο, κανονισμούς, χρονόμετρα και ποινές. Κάτι, σαν μια  φιλική ή οικογενειακή συζήτηση, όπου ο καθένας λέει τη γνώμη του, προκειμένου να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το δήμο και τους κατοίκους, γιατί τελικά αυτό είναι το ζητούμενο!  Όχι η προβολή, η πικρία και τα κρυφά ταλέντα του κάθε κατά φαντασία πολιτικού μεγιστάνα και επίδοξου… «πρωθυπουργού»… Έχουμε πολλούς τέτοιους φαντασιόπληκτους, από τον «Δελαπατρίδη» μέχρι τον «Αμερικανίδη», δεν χρειαζόμαστε άλλους…

Προφανώς κινούμενη από παρόμοια κριτήρια, η νέα πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, προσπάθησε με τον λεπτό γυναικείο τρόπο και την ευγένεια που την διακρίνει, να διευθύνει τις συνεδριάσεις με πνεύμα φιλικό, ενωτικό και παραγωγικό, χωρίς το αυστηρό καλούπι του κανονισμού. Είχε μεγάλη αποδοχή και επιτυχία!

Η επιτυχία  όμως δρα σαν κόκκινο πανί για τους αποτυχημένους, οι οποίοι ως ασθμαίνοντες ταύροι, βάλθηκαν να την κατατροπώσουν, καταγγέλλοντας την για μεροληψία και απαιτώντας την αυστηρή εφαρμογή του ισχύοντος κανονισμού, «όπερ και εγένετο»!

Στο τελευταίο συμβούλιο όμως, όπου τηρήθηκε ο κανονισμός κατά γράμμα, σώνει και καλά αυτός που ζήτησε τη πιστή εφαρμογή του, τον καταπάτησε βάναυσα. Μονοπωλούσε το χρόνο ομιλίας,  διακόπτοντας συνεχώς τους άλλους ομιλητές, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις της προέδρου για τήρηση της τάξης, της σειράς και του χρόνου ομιλίας, βάση του κανονισμού που εκείνος επικαλέστηκε. Παρά την ανοχή της προέδρου και τις επανειλημμένες  προειδοποιήσεις, εξακολουθούσε να κάνει κατάχρηση του χρόνου, παραβαίνοντας τον κανονισμό, οπότε η πρόεδρος έκανε πράξη τις προειδοποιήσεις της, εφάρμοσε τον κανονισμό και του έκλεισε το μικρόφωνο.

Εκεί φάνηκε όλο το μεγαλείο και η… «δημοκρατική προσήλωση» του ανδρός: Αφού στόλισε την έκπληκτη αλλά ψύχραιμη πρόεδρο με ότι κοσμητικά βρήκε, απαίτησε να εφαρμοστεί ο κανονισμός με την καινοφανή δικιά του ερμηνεία: Επειδή λέει εκείνος γνωρίζει τα θέματα καλύτερα από τους άλλους συμβούλους της παράταξης του, που έχουν δικαίωμα να μιλήσουν, αλλά δεν κάνουν χρήση του χρόνου ομιλίας τους (λόγω άγνοιας;), «δικαιούται εκείνος δια να ομιλεί», αθροιστικά, όσο θα δικαιούντο όλοι οι άλλοι μαζί… Τι να πω; Και το δικό του κρανίο έχει την ίδια χωρητικότητα για εγκέφαλο sapiens sapiens! Τόσο φτάνει το μυαλό του, τόσα λέει…

Όλα όμως έχουν κάποιο όριο, το οποίο ο επιλαχών έχει προ πολλού ξεπεράσει. Δεν γίνεται πιά, οι δικές του φρούδες φιλοδοξίες να εμποδίζουν το έργο της διοίκησης για την επίλυση ζωτικών προβλημάτων του τόπου.

Εάν δεν είναι σε θέση να χαλιναγωγήσει τις φιλοδοξίες του και εξακολουθεί να βάζει συνέχεια τρικλοποδιές σε κάθε θετικό και χρήσιμο για το νησί, ας παραιτηθεί και ας ασχοληθεί με την επιχείρηση του και την αντιμετώπιση του καημού του. Η Άνδρος του πολιτισμού, της νοικοκυροσύνης και της ευγενούς άμιλλας, πρέπει να προχωρήσει ενωμένη κι αγαπημένη! Μπορεί και χωρίς αυτόν!

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης

(Από σχόλιο σε δημοσιευμένο άρθρο στον “ΠΕΡΙΓΥΡΟ ΤΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΑΝΔΡΟΥ”