ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ

Από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, εντός και εκτός της Ε.Ε., ακούγονται φωνές αγωνίας για τους δασκάλους…

Παρά τη μείωση των γεννήσεων και την αναγκαστική σύμπτυξη ή κατάργηση αιθουσών διδασκαλίας, η έλλειψη διδακτικού προσωπικού έχει πάρει δραματικές διαστάσεις, σε σημείο να επαναφέρουν στην ενεργό υπηρεσία συνταξιούχους ή να διορίζουν αναπληρωματικούς, που δεν έχουν ακόμη ολοκληρώσει τις σπουδές  τους.

Σχεδόν κανείς δεν ενδιαφέρεται πιά να ακολουθήσει το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Ο νέος, ούτε δάσκαλος θέλει να είναι ούτε παιδαγωγός, παρά την προσπάθεια των κυβερνήσεων, με παροχές και άλλα προνόμια, να κάνουν το επάγγελμα ελκυστικό.

Όλα ξεκίνησαν με τη λεγόμενη «αντιαυταρχική εκπαίδευση», που σκοπό είχε να απαλλάξει οικογένεια και σχολείο από τον αυταρχισμό του ισχυρότερου και να συνυπολογίσει τα δικαιώματα του παιδιού. Η κατά τα άλλα ευγενής και πολιτισμένη προσπάθεια έφερε δυστυχώς το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Ο αυταρχισμός δεν καταργήθηκε, άλλαξε όμως πρόσημο και εγκαταστάθηκε στα μυαλά και τη συμπεριφορά των υποτιθέμενων αδυνάτων… Οι μαθητές και οι μαθήτριες έγιναν τώρα δυνάστες και αυταρχικοί αντιεξουσιαστές με εξωπραγματικές απαιτήσεις και την επιβολή βίας.

Οι γονείς, ως πρώτοι διδάξαντες, θεωρούν αυτή την εξέλιξη αυτονόητη, καταθέτουν τα όπλα μοιρολατρικά, συμπορεύονται με τα παιδιά, κατηγορούν τους δασκάλους, απαξιώνουν τη δωρεάν δημόσια παιδεία και πληρώνουν φροντιστήρια.

Οι δάσκαλοι αντιστέκονται, προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους όπως όπως, λοιδορούνται, προπηλακίζονται, εξευτελίζονται, απειλούνται και ενίοτε ξυλοκοπούνται, όπως πρόσφατα μια δασκάλα στην Τσεχία… Το χειρότερο όμως, συχνά κατηγορούνται για οτιδήποτε πάει στραβά στο σχολείο, αρχίζοντας από το είδος και τον τρόπο της διδακτέας ύλης και καταλήγοντας στην έξαρση της ενδοσχολικής βίας και της παραβατικής συμπεριφοράς των ανήλικων μαθητών καθώς και μυθεύματα για  σεξουαλική παρενόχληση και σεξιστικά σχόλια, που προέρχονται δήθεν από τους διδάσκοντες…

Μη έχοντας άλλη δυνατότητα άμυνας, παραιτούνται και αποτρέπουν τους νέους να ακολουθήσουν αυτό, το δικό τους επάγγελμα.

Εκπαιδευτήρια χωρίς δασκάλους οδηγούν όμως στην, εκ των πραγμάτων, κατάργηση των σχολείων.

Αυτό θέλουμε;

Ορισμένοι, ο καθένας για τον δικό του λόγο, ίσως να το επιδιώκουν, όπως αφήνει να εννοηθεί ανάρτηση σε πλατφόρμα κοινωνικών μέσων, που παραθέτω αυτούσια:

  «Περί Παιδείας…

Δυστυχώς, κατά την ταπεινή μου άποψη, ακόμα πιστεύουμε ότι πρέπει να διδάξουμε τα παιδιά μας και όχι να διδαχθούμε από αυτά. Και μιλάω για τα παιδιά που έχουν ακόμα την αγνότητα μέσα τους και διδάσκουν καθημερινά Αγάπη, Αποδοχή και Συμπόνια.

Προσπαθούμε να τα μεγαλώσουμε ώστε να επιτύχουν και να ευτυχήσουν σε έναν κόσμο, που εμείς συνδημιουγήσαμε ή συντηρούμε, αλλά που δεν μας αρέσει.

Για πιο λόγο να τους μάθω πως είναι ο κόσμος και να μην μάθω από αυτά (στην ουσία να μου θυμίσουν) το πώς χρειάζεται να είναι ο κόσμος…

Δεν θέλω να προστατεύσω τα παιδιά μου από το “στραβό” (είτε λέγοντας μισές αλήθειες, είτε κρύβοντας το κάτω από το χαλί), θέλω να αποκτήσουν την δύναμη να το αλλάξουν και να σταθώ πλάι τους…

Μήπως απλά χρειάζεται να τα ακούμε ουσιαστικά και να σταθούμε δίπλα τους ως συμπαραστάτες για την δημιουργία ενός κόσμου όπως τα ίδια τον οραματίζονται;

Επίπονο και στενάχωρο να “ακυρώνεις” την έως τώρα ύπαρξη σου. Αυτή όμως η πορεία σε έφερε ως εδώ οπότε δεν χρειάζεται “ακύρωση”. Αποδοχή και ευγνωμοσύνη χρειάζεται και περίσσεια δύναμη στο “Τώρα” για μια πιο συνειδητή “ύπαρξη”… μπας και δούμε πιο ανθρώπινες μέρες.»

Μπορεί να είναι διάχυτη η φιλοσοφική διάθεση του γράφοντος, που είναι  κάτι θεμιτό και ευκταίο. Δεν κρύβει όμως την «υποδόρια» απαξίωση της κοινωνικής δομής, προσπαθώντας να υπερτιμήσει τα δικαιώματα των παιδιών, υποτιμώντας τα δικαιώματα των δασκάλων, που αδιαμφισβήτητα συμπεριλαμβάνονται και αυτά στα πανανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία όλοι οφείλουμε να αναγνωρίζουμε και να σεβόμαστε, χωρίς επιλεκτικές τάσεις…

Οπωσδήποτε μαθαίνουμε από τα παιδιά μας, αφού όμως έχουν μάθει ήδη και εκείνα κάτι από τη δική τους εκπαίδευση που θα μπορέσει να μας φανεί και σε εμάς χρήσιμο. Μικρό παράδειγμα:

Πριν λίγη ώρα ήταν εδώ ένας γιός μας, που μας έδειξε ένα πολύ χρήσιμο τρόπο για να διαχειριζόμαστε την πληθώρα αρχείων που κατακλύζουν τους υπολογιστές μας. Βέβαια δεν είναι πιά έφηβος, έχει πατήσει τα 50, αλλά όταν ήταν παιδί μελετούσε και σέβονταν τη συνεισφορά των δασκάλων του στη μόρφωση και την εξασφάλιση επαγγελματικών δεξιοτήτων που σήμερα του εξασφαλίζουν τη διαβίωση και την ικανοποίηση να συμβουλεύει τους γονείς του!

Και κάτι τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό, εάν όχι το σημαντικότερο: Η φροντίδα για το παιδί του ανθρώπου είναι, βιολογικά, ίσως η με απόσταση σημαντικότερη και χρονικά μεγαλύτερη από κάθε άλλο θηλαστικό. Η μητέρα πρέπει να φροντίζει, να εκπαιδεύει και να προστατεύει το παιδί της για αρκετά χρόνια, με τη σύμπραξη του πατέρα, που γίνεται πρότυπο συμπεριφοράς. Για να είναι όμως το παιδί σε θέση να επιβιώσει, δηλαδή να εξασφαλίσει την τροφή του και την άμυνά του, μέσα στον κοινωνικό του περίγυρο, χρειάζεται  στη συνέχεια το σχολείο, το δάσκαλο και γενικά τους άλλους παιδαγωγούς και εκπαιδευτικούς!

Επαναφορά στην εποχή του λίθου και των σπηλαίων, που δήθεν λύκαινες θήλαζαν και προστάτευαν εγκαταλειμμένα μωρά, είναι χίμαιρα και ανοησία…

Προσοχή στους δασκάλους, στα σχολεία και την παιδεία, αλλά και επισήμανση στους γονείς για τις υποχρεώσεις τους, για την επιβίωση και τη διαιώνιση του είδους μας!

Γιώργος Δ. Καλλιβρούσης